luns, 19 de setembro de 2011

Carta

Querido Teddy:
Recibín a túa postal desde Soria, e efectivamente ten que ser un lugar maravilloso ao que hai tempo teño ganas de ir, aínda que xa sabes: moita Atenas, moita Estambul, pero o que temos máis perto é o que se nos vai quedando no tinteiro. Por suposto, encantaríame ir aló contigo, algún día será.
Entenderás que non che escribise antes cando che diga que o Mércores pasado morreu inesperadamente o meu tío H., aquel irmán da miña mai que quería ser enterrado ao son dunha gaita e sen curas; está claro que se non se cumpren os desexos dos reis máis poderosos tampouco se habían de cumprir os deste pobriño: as irmás montáronlle unha misa e até un responso no tanatorio, e do gaiteiro nunca máis se soubo.
O traxe e os zapatos novos que el tiña reservados foron finalmente para Cáritas, como toda a roupa, porque para a incineración cómpre un simple sudario, e se levou consigo a non coidada barba pondaliana foi porque, cando a miña mai se deu de conta, o corpo estaba xa amortallado e non era cousa de chamar por un barbeiro.
O tío H. tampouco descansa cos seus pais, como el pedira: os propietarios da sepultura escorreron o vulto cunha creatividade digna de mellor causa, creo eu, e a miña mai e a miña tía, infatigables, argallaron que un home tan deportista e tan amante dos animais estaría moito máis á vontade en plena natureza, entre ameneiros centenarios e plantas acuáticas, así que en canto nos deron a urna coas cinzas fomos espallalas no río, xunto ao Caneiro da Luz, o lugar en que ao meu tío lle gustaba nadar cando era mozo.  
Paradoxicamente, a morte do tío H., un dos homes máis bos que coñecín nunca, fixo da miña unha familia máis unida e menos belicosa. Até o punto de que, cando todos subíamos da ribeira despois de vaciar a urna, empecei a recear, querido Teddy, que alguén propuxese reencontrármonos nunha desas reunións familiares que ti tan ben coñeces.
[...]
Cariñosamente, etc.

7 comentarios:

Aldabra dixo...

Vaia, Sr. Kaplan, sinto o de teu tío. Nótase que lle tiñas moito aprecio.
As cosas non foron como él quería pero... xa se sabe...

biquiños, e o meu pésame.

zeltia dixo...

Ese lugar onde espallastes as cinzas vese lindo para iniciar a transformación noutra cousa: “Alí estou eu de morto
dando vida ao que nasce,
son átomo e son célula que se abre a cantar
e dá-lle corpo á rosa, dá-lle ao verme o vigor
de volver-se crisálida e de logo voar.”

que dicía aqueloutro poeta de Noia...

Anónimo dixo...

Querido Kaplan,non podo menos que enfadarme coa súa nai e as súas tías, sinto o do tío H., unha aperta forte.
X

Peke dixo...

Eu tamén lle dou unha aperta e dous bicos.

Sigrid de Thule dixo...

Eu mándolle uns bicos enormes e qué cousas, o outro día o amigo Arume falou dalgo semellante ó que vostede di: a mistura estrana de estar ben e mal cando no camposanto. A tristura lóxica pola morte, e o rencontro con moitos da familia ou amigos que se xuntan para despedir a alguén...momentos agridoces que lles chaman. Máis bicos por si acaso os primeiros non chegaron.

Raposo dixo...

Sinto o do seu tio pero a vida segue, non! Deixeille unha encarga no meu blog por si lle apetece seguila.
Apertas.

susana moo dixo...

Sinto o do teu tío, pero mais sinto que non lle deran gusto. Ao marqués de Sade tampouco llo deron, a Dalí e Gala, que diseñaron os seus ataudes cun buraquiño para mirarse, enterráronos noutro sitio...